σύγχρονοι γονείς........

Το σχολείο, το σχολείο μου το σχολειάκι μου- τόσους αιώνες, τόσα χρόνια, τόσες δεκαετίες και το σχολείο ζει ακόμα μέσα μου! Πόσα έχουν αλλάξει από
τότε που υπήρχε και το κρυφό σχολειό στα προαμνημόνευτα χρόνια της τουρκο-
κρατίας; Μα θα πει κανείς ο κόσμος εξελλίσεται, προχωράει μπροστά,προοδεύει,
για τα κρυφά σχολειά θα μιλάμε τώρα; Και θα'χει και δίκιο.Πόσα έχουν αλλά-
ξει από τότε που ταπεινοί,άσημοι καλόγεροι μετέδιδαν τον πολύτιμο θησαυρό
της γνώσης στις αθώες ψυχούλες των παιδιών.Στις ψυχές εκείνες που δίψαγαν
να ακούσουν γιατί κάποιοι αφεντάδες τούρκοι δεν τους έδιναν το δικαίωμα,
την ελευθερία να μάθουν.Μήμπως υπάρχουν και τώρα αφενταδες πάνω απ'τα κε-
φάλια μας; κάποιοι θα πουν ναι, κάποιοι θα πουν όχι.Είμαι της γνώμης ότι
αυτοί που θα πουν ναι αγαπούν πολύ αυτό το πολύτιμο αγαθό που ονομάζεται
ελευθερία, μια πολύ παρεξηγημένη έννοια στις μέρες μας.Πόση ελευθερία υπάρχει
σήμερα στη δημοκρατική μας Ελλάδα;,στη σκέψη, στη δράση στο λόγο, στις απο-
φάσεις μας; Μήμπως είμαστε όλοι κινούμενα πιόνια ενός καπιταλιστικού υπνω-
τιστικού συστήματος που ξέρει καλά να κοιμίζει τις συνειδήσεις των ανθρώ-
πων με τα άπειρα αγαθά που ξαπλώνονται στα ράφια των supermarket και στις βιτρίνες των mall; Και κάτω απο αυτό τον αόρατο ιστό της προοδευτι-
κής αφθονούσας κοινωνίας, με τί κριτήρια να διαλέξει ο γονιός σχολείο για το παιδί του και πόσο μάλλον Νηπιαγωγείο; Εκεί που εξ απαλών ονύχων σταλά-
ζουν απαλά τα πρώτα σκιρτήματα της γνώσης στα βλαστάρια μας.
Δεν ξέρω αν στα χρόνια της τουρκοκρατίας τα πράγματα για τα (κρυφά)σχολεία
ήταν καλύτερα ή χειρότερα, δεν ζούσα τότε.Αυτό όμως που ξέρω να πώ είναι
ότι στη σημερινή κοινωνία όπου η οικονομική κρίση μας έχει κόψει το φτερά
και δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα, κάποιες αξίες όπως ο σεβασμός στο παι-
δί,η αξιοπρέπεια,η αγάπη, η τρυφερότητα,η καλοσύνη, το να κοιτάς τα παιδάκι
ίσια στα μάτια και να μη ντρέπεσαι, η καλλιέργεια της ψυχής-άλλο αρχαίο
ιδανικό και αυτό τείνουν να δύσουν.
Και επειδή είμαστε πολύ περήφανοι που τέλέσαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην
Αθήνα να ξέρουμε τουλάχιστον γιατί είμαστε περήφανοι.Γιατί πουλήσαμε μόστρα
στους έξω ή γιατί το αρχαίο πνεύμα αθάνατο ζει ακόμα;
Αν όντως αυτές οι αξίες ζουν ακόμα σ'αυτήν τη πολύπαθη χώρα, σίγουρα θα
υπάρχουν και άνθρωποι που θα τις υπηρετούν και θα αντιστέκονται σε όλη
αυτή τη λαίλαπα της αφθονίας και της πολυμάθειας που μήμπως αντί να μορ-
φώνει παραμορφώνει;
Προσωπικα στέκομαι και θα στέκομαι για πάντα στο πλευρό τους. Γιατί ποτέ
το σκοτάδι δεν θα σκεπάσει το φως. Πως να το σκεπάσει αφού θα είναι και
θα παραμείνει για πάντα σκοτάδι.